close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej
  • TRANSPORT CHORYCH OBYWATELI POLSKICH Z ZAGRANICY

  • TRANSPORT CHORYCH OBYWATELI POLSKICH Z ZAGRANICY

    W przypadku korzystania ze świadczeń medycznych za granicą, w celu uzyskania pomocy w sfinansowaniu transportu powrotnego do Polski osoba ubezpieczona w Funduszu może zwrócić się z wnioskiem do:

    1. Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego NFZ, który wydaje decyzję w sprawie:

    a. pokrycia kosztów transportu do miejsca leczenia lub zamieszkania w kraju, na podstawie przepisów krajowych w przypadku, gdy pacjentowi udzielone zostały uprzednio świadczenia na terenie innego państwa UE/ EFTA w oparciu o przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego,

    b. zgody na sfinansowanie transportu „dalekiego" w ramach podstawowej opieki zdrowotnej,

    2. Prezesa NFZ, za pośrednictwem Oddziału Wojewódzkiego, który wydaje decyzję w sprawie pokrycia kosztów transportu do miejsca leczenia lub zamieszkania w kraju (transport powrotny) w przypadkach uzasadnionych stanem zdrowia, najtańszym środkiem komunikacji możliwym do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia (podstawa prawna wydania decyzji: art. 26 ust. 2) - w przypadku, gdy podstawę prawna wydania decyzji na leczenie poza granicami kraju stanowi art. 26 ust. 1 (leczenie lub badania diagnostyczne nie wykonywane w kraju). Poniżej przybliżamy sytuacje, w jakich zastosowanie mogą znaleźć ww. rozwiązania,które swoje oparcie znajdują w przepisach prawa krajowego, ponieważ co do zasady transport powrotny do kraju zamieszkania nie jest objęty przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Należy podkreślić, że przedmiotowe rozwiązania odnoszą się do osób ubezpieczonych w NFZ, co nie oznacza każdej osoby posiadającej obywatelstwo polskie.

    Transport do miejsca leczenia lub zamieszkania w kraju, w przypadku świadczeń udzielonych na terenie innego państwa UE/ EFTA w oparciu o przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

    Transport pacjenta, który rozpoczął proces leczenia na terenie innego państwa członkowskiego UE/ EFTA na podstawie przepisów o koordynacji, w celu kontynuacji leczenia na terenie Polski, jest możliwy na podstawie art. 25 ust. 3 pkt 2 Ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 t.j. z późn. zm.). Wydawanie zgody na pokrycie kosztów transportu do miejsca leczenia lub zamieszkania w kraju należy do kompetencji dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Funduszu. Oddziałem Wojewódzkim NFZ, do którego można złożyć wniosek, jest Oddział właściwy ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy.

    Do wniosku należy dołączyć dokumentację zawierającą:

    • szczegółowe rozpoznanie kliniczne z uwzględnieniem kodu ICD 10,
    • opis aktualnego stanu zdrowia,
    • prawdopodobny zakres i czas trwania leczenia,
    • wstępny kosztorys leczenia,
    • wskazanie ściśle określonych środków transportu, w szczególności środków transportu sanitarnego, możliwych do zastosowania ze względu na stan zdrowia wnioskodawcy.

    Przedmiotowy wniosek może złożyć:

    • świadczeniobiorca (pacjent) lub
    • małżonek świadczeniobiorcy (pacjenta) lub,
    • przedstawiciel ustawowy świadczeniobiorcy (pacjenta) lub,
    • instytucja właściwa, instytucja miejsca zamieszkania, instytucja miejsca pobytu lub instytucja łącznikowa w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA).

    W przypadku, gdy dokumentacja została sporządzona w innym języku niż język angielski, do wniosku należy dołączyć jej uwierzytelnione tłumaczenie na język polski.

    Szczegółowe zasady postępowania reguluje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. z 2007 r. Nr 249, poz. 1867 z. późn. zm.) w szczególności §: 1, 2, 10, 13 i 14.

    Wniosek, który należy złożyć w Oddziale Wojewódzkim NFZ, stanowi załącznik nr 2 do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r.

    Oddział Wojewódzki Funduszu dokonuje weryfikacji wniosku i dokumentacji, a następnie w terminie 5 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku dyrektor Oddziału wydaje zgodę na pokrycie kosztów transportu lub jej odmawia oraz niezwłocznie doręcza decyzję wnioskodawcy.

    W przypadku spełnienia wszystkich przesłanek formalnych wydanie zgody będzie możliwe w przypadku wypełnienia warunku określonego w art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy, czyli gdy przewidywane koszty leczenia za granicą przewyższają koszty transportu i leczenia w kraju. W żadnym przypadku nie jest jednak możliwe przeprowadzenie transportu do kraju bez wyraźnego oświadczenia woli osoby, której dotyczy transport lub jej przedstawiciela ustawowego w zakresie wyrażenia zgody na transport i na kontynuację leczenia w kraju oraz gdy stan zdrowia wnioskodawcy uniemożliwia zastosowanie jakiegokolwiek środka transportu.

    Uwaga: NFZ wyraża zgodę na przewiezienie pacjenta najtańszym środkiem transportu sanitarnego, który można zastosować, biorąc pod uwagę stan zdrowia pacjenta. Zgoda na pokrycie kosztów transportu jest wydawana przed jego wykonaniem i dotyczy sfinansowania całości kosztów, NFZ nie zwraca ewentualnych wcześniej poniesionych kosztów transportu do miejsca leczenia lub zamieszkania w kraju, ani nie finansuje kosztów w części.

    Dla zobrazowania zasad zastosowania przepisów przytaczamy poniższy przykład:

    Pan Jan Kowalski uległ wypadkowi podczas pobytu w Austrii, w wyniku którego korzysta ze świadczeń zdrowotnych udzielanych na podstawie przepisów o koordynacji i wymaga długotrwałego leczenia. Pan Kowalski chce być leczony w Polsce ze względu na chęć utrzymywania kontaktów z rodziną. Składa wniosek do właściwego Oddziału Wojewódzkie NFZ o wydanie zgody na pokrycie kosztów transportu, do którego dołącza dokumentację medyczną wydaną przez świadczeniodawcę austriackiego. W dokumentacji medycznej określono aktualny stan zdrowia Pana Kowalskiego oraz szczegółowe rozpoznanie kliniczne jego schorzenia (kod ICD 10) oraz stwierdzono, że stan zdrowia umożliwia transport i określono możliwe środki transportu (np. transport sanitarny kołowy z towarzyszeniem ratownika medycznego). Na podstawie tej dokumentacji świadczeniodawca austriacki określa zakres (np. leczenie szpitalne - określone zabiegi) i czas trwania leczenia (np. miesiąc) oraz przewidywany koszt (17 tys. PLN).

    Oddział Wojewódzki w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalił, iż koszt analogicznego leczenia w Polsce wynosi 5 tys. PLN, a koszt transportu sanitarnego z towarzyszeniem ratownika medycznego od świadczeniodawcy austriackiego do świadczeniodawcy polskiego wynosi 4 tys. PLN. W związku ze spełnieniem warunku ekonomicznego wynikającego z art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego wydaje zgodę na pokrycie kosztów transportu, ponieważ przewidywany koszt leczenia zagranicznego (17 tys. PLN) przewyższył łączne przewidywane koszty leczenia w Polsce oraz transportu (9 tys. PLN).

    W sytuacji, gdy austriacki świadczeniodawca odmawia przekazania kosztorysu wstępnego kosztorysu leczenia Oddział Wojewódzki na podstawie wewnętrznych wytycznych oszacowuje hipotetyczny koszt leczenia zagranicznego.

    Transport „daleki" w podstawowej opiece zdrowotnej

    Transport „daleki" w podstawowej opiece zdrowotnej związany z leczeniem poza granicami Polski przysługuje świadczeniobiorcy:

    1. Gdy z przyczyn losowych, niewynikających z wyboru świadczeniobiorcy, korzystał on ze świadczeń opieki zdrowotnej realizowanych w warunkach szpitalnych poza granicami kraju, a jego stan zdrowia w momencie uzyskania wypisu ze szpitala jest stabilny, ale nie pozwala na samodzielny powrót do miejsca zamieszkania. Transport jest w takim przypadku realizowany od granicy Rzeczypospolitej Polskiej do miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy;

    2. Gdy z przyczyn losowych, niewynikających z wyboru świadczeniobiorcy, korzystał on ze świadczeń opieki zdrowotnej realizowanych w warunkach szpitalnych poza granicami kraju, a wypis ze szpitala następuje przed zakończeniem terapii i wymaga kontynuacji leczenia w kraju, oraz gdy nie istnieją medyczne przeciwwskazania do udzielenia świadczenia transportu sanitarnego w POZ. Transport taki jest realizowany od granicy Rzeczypospolitej Polskiej do najbliższego, ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, świadczeniodawcy udzielającego świadczeń we właściwym zakresie.

    W opisanych powyżej przypadkach z wnioskiem o wyrażenie zgody na udzielenie świadczenia transportu „dalekiego" w POZ występuje, w uzgodnieniu z lekarzem POZ, do dyrektora właściwego terytorialnie Oddziału Wojewódzkiego Funduszu:

    • świadczeniobiorca (pacjent) lub
    • członek rodziny świadczeniobiorcy (pacjenta).

    Transport nie powinien być realizowany bez oświadczenia woli pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego. Do wniosku należy dołączyć zaświadczenie lekarskie uzasadniające konieczność wykonania transportu, które powinien wystawić lekarz ze szpitala, w którym przebywa pacjent. Zaświadczenie powinno być sporządzone w języku polskim. Zaświadczenie powinno być dołączone do wniosku w momencie składania dokumentów do NFZ.

    Uwaga: Nie może zostać uznane za spełniające wymagane kryteria zaświadczenie wystawione, np. przez lekarza szpitala, który ma podjąć kontynuację leczenia pacjenta, czy też lekarza, który nie prowadził leczenia, a wydał zaświadczenie wyłącznie po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną dostarczoną przez rodzinę pacjenta.

    Należy podkreślić, iż transport „daleki" w POZ może mieć praktyczne zastosowanie w przypadku korzystania z leczenia szpitalnego w pobliżu granicy Rzeczpospolitej Polskiej, ponieważ to świadczeniobiorca organizuje i finansuje transport do granicy RP.

    Dla zobrazowania zasad zastosowania przepisów przytaczamy poniższy przykład:

    Pan Andrzej Nowak zachorował podczas pobytu na Ukrainie, i wymagał długotrwałego leczenia szpitalnego, które zostało mu udzielone w Charkowie. Pan Nowak chce być leczony w szpitalu w Poznaniu gdzie zamieszkuje. Syn Pana Nowaka składa do Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ wniosek o zlecenie transportu sanitarnego w POZ zaopiniowany przez lekarza POZ wraz z zaświadczeniem uzasadniającym transport, wydanym przez lekarza ze szpitala w Charkowie.

    Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego wydaje zgodę na realizację wnioskowanego transportu od granicy Polski do szpitala w Poznaniu, którego koszty zostaną pokryte ze środków NFZ. Pan Nowak we własnym zakresie i na swój koszt musi zorganizować transport z Charkowa do granicy Polski.

    Transport do miejsca leczenia lub zamieszkania w kraju (transport powrotny) w przypadkach uzasadnionych stanem zdrowia, najtańszym środkiem komunikacji możliwym do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia (podstawa prawna wydania decyzji: art. 26 ust. 2) - w przypadku, gdy podstawę prawna wydania decyzji na leczenie poza granicami kraju stanowi art. 26 ust. 1 (leczenie lub badania diagnostyczne nie wykonywane w kraju)

    Zgodnie z obowiązującymi aktualnie przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 z późn. zm.), Prezes Funduszu wydaje decyzję na pokrycie kosztów transportu powrotnego - do miejsca leczenia lub zamieszkania w kraju w przypadkach uzasadnionych stanem zdrowia, najtańszym środkiem komunikacji możliwym do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia (podstawa prawna wydania decyzji: art. 26 ust. 2) - w przypadku, gdy podstawę prawną wydania decyzji na leczenie poza granicami kraju stanowi art. 26 ust. 1 (leczenie lub badania diagnostyczne nie wykonywane w kraju).

    Tak więc, zasadniczym warunkiem złożenia „Wniosku do Prezesa NFZ lub Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia o pokrycie kosztów transportu do miejsca leczenia lub zamieszkania w kraju", którego wzór stanowi załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. Nr 249, poz. 1867 z późn. zm.) jest wydanie uprzedniej zgody Prezesa NFZ na przeprowadzenie poza granicami kraju leczenia lub badania diagnostycznego, których nie wykonuje się w kraju.

    Przedmiotowy wniosek składany jest do Prezesa Funduszu za pośrednictwem Oddziału Wojewódzkiego NFZ. Po otrzymaniu ww. wniosku Oddział Funduszu niezwłocznie zwraca się do zagranicznej placówki medycznej, w której przebywa wnioskodawca, w celu uzyskania potwierdzenia, iż stan zdrowia wnioskodawcy wymaga zastosowania ściśle określonych środków transportu, w szczególności transportu sanitarnego. Po otrzymaniu potwierdzenia, Oddział Funduszu wskazuje najtańszy środek transportu możliwy do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia wnioskodawcy i przekazuje wniosek Prezesowi NFZ w celu wydania decyzji.

    Szczegółowe zasady omówionego powyżej postępowania reguluje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. z 2007 r. Nr 249, poz. 1867 z. późn. zm.), w szczególności § 11.

    Osoby uprawnione do ubiegania się o pokrycie kosztów transportu do miejsca leczenia lub zamieszkania w kraju oraz podmioty uprawnione do składania przedmiotowego wniosku zostały wskazane w art. 25 ust. 2 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

    Należy podkreślić, iż osoby spełniające kryteria umożliwiające wydanie przedmiotowej zgody na ten sposób transportu są dobrze poinformowane i nie powinny wymagać wsparcia ze strony przedstawicieli polskich placówek dyplomatycznych, ponieważ przedmiotowa procedura nie może mieć zastosowania w przypadku nagłych zachorowań.

    W przypadku konkretnych spraw i pojawiających się dodatkowych pytań prosimy o bezpośredni kontakt z właściwym Oddziałem Wojewódzkim, zgodnie z miejscem zamieszkania osoby ubezpieczonej w NFZ.

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: